ترانهٔ «خرچنگهای مردابی» با شعری از محمدعلی بهمنی و صدای خاص و عصیانگر حبیب محبیان، بهعنوان یکی از آثار شاخص دهههای ۷۰ و ۸۰ شمسی شناخته میشود. مضمون نقادانه و حافظگونه شعر، در کنار موسیقی دراماتیک و اجرای پرشور حبیب، این اثر را به یکی از ترانههای خاطرهانگیز نسلهای مختلف تبدیل کرده است.
در نظرات کاربران و شنوندگان، این ترانه اغلب بهعنوان نمادی از اعتراض به رخوت اجتماعی و رکود فرهنگی تعبیر میشود. بسیاری از مخاطبان، صدای خشدار و پر از احساس حبیب را مکملی برای پیام عمیق شعر میدانند. یکی از شنوندگان در پادکست «رادیو آوازه» میگوید: «روحش شاد، خواننده بسیار خوب و دوستداشتنی بود حبیب».
منتقدان نیز بر این باورند که «خرچنگهای مردابی» با بهرهگیری از استعارههای قوی و ساختار موسیقایی منسجم، توانسته است مرز میان موسیقی پاپ و شعر کلاسیک را بهخوبی درنوردد. این اثر نهتنها یک ترانه، بلکه بیانیهای هنری در نقد وضعیت اجتماعی زمانهاش تلقی میشود.
